İnsanın başının ağrıması ne kötü. O an hiç bir şeye odaklanamazsın, alnındaki tüm kasların kasıldığını hissedersin. İlk başı ağrıdığı anı hatırlayan var mı? Ben çok iyi hatırlıyorum. 1. sınıftaydım. Bir akşam teyzemlere oturmaya gitmiştik, akşam çok geç olmuştu ve o zaman arabamız yoktu, bu yüzden gece yatıya kalmıştık, o gece inanılmaz bir baş ağrısıyla uyanmıştım. İşte o gün başım ağrıyor diyenleri anladığım ilk gündü.
Çok başı ağrıyan biri değildim, sadece yorgun , uykusuz ve aç kalmışsam ağrıdığı günler oluyordu. Ama son zamanlar hep baş ağrısıyla yaşıyorum. Bu coğrafyaya geldim geleli sürekli hastayım, geçmek bilmedi. Kullandığım ilaçlar da etki göstermedi. Bir gün iyi olsam diğer gün kötüyüm. Kendimi hiç iyi hissetmiyorum.
Dün doktora gittim yeniden. Önceki gün nöbetçiydim. Bizim okulda nöbetler diğer okullardan daha zahmetli geçiyor. Öğrenci sayısı oldukça fazla ve pansiyonlar çok temiz değil. Sabah büyük bir acı ile uyandım. Beynimin sallandığını hissediyordum. Kulaklarım, gözlerim ve boğazım hepsi acıyordu. Derse girecek gibi değildim. Şimdiye kadar dayandım rapor almayayım dedim ama artık dayanılacak gibi değildi, boğazımdaki acı. İlk defa su içerken zorlandım. Burada tanıdığımız olan Cemal Abiyi çağırdım, beni hastaneye götürdü. Doktor tomografi istedi, tomografi sonucuna bakınca bana öyle bir baktı ki, şimdiye kadar neredeydin dedi. Doktor öyle deyince sanırım ölüyorum :) diye geçirdim içimden. Sinüslerim fena halde dolmuş ve vücudum çok büyük miktarda enfeksiyon kapmış. Daha önce kullandığım 2 paket antibiyotiğin tesir etmemesi çok normalmiş, çünkü bu sırada bir üşütme değilmiş.Kronik sinüzit, başlangıç seviyesini de aşmış. Hemen 6 iğneyi yazdı reçeteye ve bunun yanında daha başka ilaçlar.
O gün rapor almadım. Yarına toplarım kendimi ve derslere girerim diye düşündüm. Ama yaptırdığım iğne öyle tesirliydi ki yürürken hayli zorlanıyordum. Akşam yatarken sabah okula gidip gidemeyeceğimden emin değildim. Sabah uyandım, okula gidecek gibi hazırlık yaptım. Ama iyi değildim, kendimi zorluyordum resmen. Sonra müdür beyi aradım. Durumu anlattım. Kendimi nedense suçlu gibi hissettim, rapor alacağımı söylerken. Sanki işten kaçıyormuş gibi... Müdür Bey, sağlığınız daha önemli diyerek izin verdi. Bikaç saat sonra hastaneye gittim, rapor almak için. Doktorum ameliyattaydı. Sekreteri yanına gitti. Normalde ameliyathanede rapor imzlaması imkansızmış ancak dünkü halimden dolayı doktor bey raporumu onaylamış.
Şimdi evdeyim. Yatağımda sessiz, sakin oturuyorum... Ve önümüzdeki 4 gün boyunca böyle sürecek gibi görünüyor. Sessiz, sakin oturacağım... Özleyeceğim, önce İstanbul'u sonra ise öğrencilerimi...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder